Halloooo!

Nog maar een week tot ik thuis ben! En dan is het allemaal voorbij.. Ooh..

Dinsdag 29 Mei ben ik vertrokken uit Darwin, weg uit Australie en door naar Bangkok! Daar kwam ik de volgende ochtend aan, na een nacht op Changi Airport in Singapore. Ik heb een taxi genomen naar het hotel en ben die dag door Babngkok gelopen. Oh en een massage en pedicure gehad haha

‘s Avonds was er een soort van ontmoeting met de anderen van de reis en de gids. We hadden een groep van acht, 5 meisjes, een ouder koppel en een oudere man alleen. De gids was een Khmer en heel aardig. We zijn uit eten gegaan en toen de volgende ochtend vertrokken naar Cambodia! Na ongeveer 4u kwamen we bij de grens waar we onze bagage hebben overgepakt naar een ossenkar, getrokken door een man.. Dat is hoe iedereen met bagage de grens oversteekt; het ziet er heel vreemd uit! Pure chaos omdat er maar 1 weg is, vol met mensen, dieren, karren, scooters, auto’s en bussen. Voor het visum moesten we allemaal in een soort stal door de ‘douane’ en toen waren we in Cambodia! We zjn toen weer verder gereden en onderweg nog een keer gestopt bij een zijdefabriek. Rond 15h kwamen we toen eindelijk aan in Siem Reap. Daar zijn we 3 nachten gebleven.

De eerste dag hadden we een tempeldag. Om 5u ’s ochtends –pijnlijk!!!! – zijn we vertrokken naar de Angkor Wat Tempel. Zo waren we op tijd voor zonsopgang! Het hele complex is gigantisch: een totale oppervlakte van 150 vierkante kilometer. Het is allemaal gebouwd op een moeras en met ongelooflijk veel details. De werkers geloofden dat hun werk aan de tempel bepalend zou zijn voor hun karma en zijn dus zo precies mogelijk geweest.

Na deze tempel zijn we door gegaan naar Angkor Thom City om de Bayon tempel te bezoeken. Dat is een tempel vol met gezichten, erg vreemd. Daarna hadden we nog een laatste tempel: de Ta Phrum Tempel. Dat is de tempel waar Lara Croft : Tomb Raider is opgenomen. Door de hele tempel groeien bomen; op, onder, tussen en door de gebouwen. De tempel is midden in een woud en inderdaad perfect voor een avonturenfilm..

’s Avonds zijn we na het eten nog met remoks (tuk tuks) naar de nachtmarkt gegaan, met de dochter van onze gids. Daarna nog naar ‘Pub Street’; een straat vol cafes, restaurants, kraampjes, eetstallen en neonlichten.

De volgende ochtend zijn we met de meisjes naar de Old Market gegaan waar we nog een voetmassage hebben gehad – 3$ haha In de middag zijn we de naar het platte land gegaan waar we met kleine bootjes langs een dorp zijn gevaren. Alle huizen zijn gebouwd op minstens 5m hoge palen omdat het hele dorp jaarlijks getroffen wordt door overstromingen tijdens het regenseizoen. We zijn doorgevaren naar het grootste meer van Azie en het was alsof je op zee was. Nergens was land te zien.. Nog specialer was dat hier ook een ‘floating village’ was: huizen ,restaurants en zelfs een publieke prullenbak gebouwd op soort van podia.. Bizar!

Daarna zijn we teruggelopen door het dorp op palen en de armoede daar is onvoorstelbaar. Cambodia is een van de armste landen ter wereld en waar je ook kijkt, is dat duidelijk. Nauwelijks verharde wegen, weinig auto’s, bijna geen volledig geklede mensen, geen stenen huizen, enzovoort. Aan het einde van dit dorp was de school: kinderen gaan halve dagen naar school omdat er niet genoeg ruimte is om iedereen tegelijk les te geven. De leraren krijgen 35$ per maand..

De volgende ochtend zijn we uit Siem Reap vertrokken, door naar Kampong Cham. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog steeds niet helemaal begrijp waarom de tour daar heen ging. Er was niet echt iets te zien en het was ook niet ‘typisch Cambodia’. Maar goed! ’s Avonds hadden we de eerste echte monsoenregen; na 5 minuten stond er 5cm water op ons balkon! Omdat Kampong Cham absoluut niet toeristisch is, hadden we ’s avonds een lange wachttijd voordat we plaats hadden in het enige restaurant.

Op Maandagochtend zijn we weer doorgereden, nu naar Phnom Penh. De hoofdstad van Cambodia, helemaal in het zuiden. Daar kwamen we rond de middag aan en na de lunch zijn we naar het S21 Museum gegaan. Dit was oorspronkelijk een school maar werd tijdens de Khmer Rouge periode (1975 – 1979) gebruikt als gevangenis. Onze gids, Keasar, heeft zelf de Khmer Rouge jaren meegemaakt en had dus ook veel persoonlijke verhalen. Allebei zijn ouders zijn gestorven tijdens de bijna 5 jaar dat de communisten overnamen en hij zelf heeft moeten vluchten en is lang dakloos geweest. Het bezoek aan S21 was afschuwelijk. Het museum geeft een ‘full-on experience’ en het was dus heel erg zwaar. Je kon de cellen bezoeken, de martelkamers inclusief marteltuigen en foto’s van de martelingen, sta-cellen van 1m bij 2m met bloedvlekken op de vloer, fotogalerijen van alle gevangenen, de doden, vitrines met kleren, volle kasten met schedels en beenderen (inclusief kogelgaten, gebroken beenderen en gebarsten schedels) en er waren schilderijen van de martelingen en de manieren waarop baby’s werden gedood. Dit laatste was een soort van ontspanning en dus sloegen ze de baby’s dood tegen bomen. Een ander ‘spel’ was om de baby’s in de lucht te gooien en ze dan dood te schieten, als kleiduiven. Hier had ik het echt heel moeilijk. Alle verhalen van Keasar daar bij gerekend is het goed voor te stellen dat het daarna lange tijd stil was in de bus.

De gevangenis had in 1978 bijna 5800 gevangenen, waarvan er uiteindelijk 7 het hebben overleefd. Vandaag zijn er nog 2 in leven en wij hebben 1 ervan ontmoet. Dat was heel speciaal. Zijn pink staat heel vreemd op zijn hand omdat hij zich elke keer afweerde tegen de slagen, zijn teennagels zien er heel vreemd uit omdat ze keer op keer met een tang werden uitgetrokken of omgedraaid en hij is blind aan een kant omdat hij heel veel elektrische schokken toegediend heeft gekregen, rechtstreeks in zijn oor.

Na het S21 museum zijn we doorgereden naar de Killing Fields – de laatste stop voor alle ‘politieke’ gevangenen. Hier kwamen dagelijks busladingen S21-gevangenen aan om te worden gedood. Met 200 tot 300 nieuwe gevangenen per dag was het noodzakelijk een wachtruimte te maken: deKhmer Rouge kon simpelweg niet genoeg mensen doden voordat er weer een nieuwe lading kwam...

De Killing Fields zijn vol met massagraven. Twee bij drie meter voor honderden lichamen. Dan waren er ook nog de ‘speciale’ massagraven: een voor onthoofde lichamen en een voor vrouwen en kinderen. De vrouwen en kinderen allemaal eerst verkracht voordat ze werden vermoord, de baby’s doodgeslagen tegen een boom. De Killing Tree stond inderdaad direct naast het massagraf. De schors is gedeeltelijk rood gekleurd omdat bloed nooit helemaal uit hout weg spoelt. Aan een andere boom hangt een grote megafoon. Hieruit schalde harde muziek tijdens de slachtingen, zodat de omgeving het schreeuwen en krijsen niet zou horen.

De Killing Fields zijn nu volledig overgroeid met gras en bomen. Lijkt op een park, maar in plaats van bordjes met ‘Verboden op het gras te lopen’, staan er bordjes ‘Verboden op de massagraven te lopen’. Sommige delen van de velden zijn afgezet en in het algemeen moet je oppassen waar je loopt zodat je niet op een bot of tand stapt. Door de regenval spoelt elk jaar de bovenste laag aarde weg en dus worden er steeds nieuwe graven en lichamen ontdekt.

Het was vrij zwaar.

De volgende dag zijn we rond de middag vertrokken naar Chambok. Daar hadden we onze homestay! Chambok is ver in het platte land, hoog in de heuvels. Het is een hele arme gemeenschap waarin iedereen een eigen boerderij heeft om rond te komen, maar verder niets. We zijn naar de gemeenschapshal gegaan waar kinderen de traditionele dansen hebben opgevoerd. We hebben daar ook gegeten. Al het eten was gekookt door vier vrouwen volgens een schema: elke vrouw in het dorp staat op een lange lijst en eens in de zoveel tijd worden ze ingedeeld om te koken, waarmee ze dan een beetje extra geld verdienen. Omdat er vrij veel ‘leden’ zijn, komt het uiteindelijk aan op 1 avond per jaar. Na het eten zijn we teruggegaa naar ons ‘huis’. We hadden 1 kamer met zijn achten en dat was het ook. Een lap op de houten vloer met een muggennet. Slaap lekker!

Niet heel verrassend waren we de volgende dag vrij vroeg wakker. Iedereen heeft besloten te wachten met douchen, gezien de douche een grote waterput was gevuld met donkerbruin water. Om redenen die jullie je wel kunnen inbeelden heeft iedereen ook goed opgelet met drinken; ‘watch your fluids’maar dan andersom...

Na het ontbijt zijn we met ossenkar nog dieper de heuvels in gereden. Dat was erg comfortabel: een houten kar en een onverharde weg vol rotsen, in de heuvels. Echt genieten! Eenmaal daar hebben we een ochtend vrijwilligerswerk verricht. Met een schep de aarde stuk slaan, manden vullen en dan dragen naar een door regen gemaakte groef in het pad. Dit opniew en opnieuw zodat er, met genoeg aarde, een relatief vlak stuk ontstaat en er dus een weg is naar de waterval. Zo hoopt de gemeenschap meer toeristen te trekken. Na een terugrit op de ossenkar zijn we weggegaan uit Chambok.

Nu naar Sihanoukville! Dit is een vrij toeristische plek – relatief gezien dan, voor Cambodia – aan de kust. De stad is bekend om zijn seafood barbeque en als ik er alleen maar aan denk, heb ik al heimwee. Het was echt lekker en niet normaal vers!

De volgende dag hoefden we eindelijk niet te reizen! We hadden dus de hele dag aan de kust! We zijn naar een vijf-sterren hotel gegaan en hebben de hele dag aan het zwembad/strand gelegen. Het was heerlijk! Een prachtig strand en GEEN toeristen! We waren echt de enigen!

De volgende dag zijn we weer naar Phnom Penh gereden. Dat was een busrit van ruim 7 uur, dus daarna hebben we niet bijzonder veel meer gedaan.

Jammergenoeg hadden we de volgende dag weer een lange reis; nu van Phnom Penh naar Ho Chi Minh City; Vietnam!! De grens was iets minder chaotisch dan bij Cambodia, maar nog steeds erg anders! We moesten allemaal onze bagage pakken en in een grote ruimte gaan staan. Daar werden alle paspoorten afgenomen en later een voor een teruggegeven, na het omroepen van de namen. Daarna kun je doorgaan. Het proces duurt alleen heeeeel lang als je daar met 50 man staat.. En ik blij, met een backpack van 17 kilo en een tas van 7 kilo..

Toen we na 8 uur eindelijk in Ho Chi Minh City, Saigon, aankwamen, stroomde het van de regen. Ik heb nog nooit zo’n harde regen gezien! Of gevoeld, want we moesten 20 minuten naar ons hotel lopen.. En opnieuw: ik blij, met een backpack van 17 kilo en een tas van 7 kilo..

Nadat we nieuwe kleren hebben aangetrokken zijn we naar een grote markt gegaan. ’s Avonds was het de laatste keer dat we met de groep waren, nog een nacht en dan zou ik alleen verder gaan! Ik heb die volgende dag nog geluncht met twee meisjes en ben toen naar mijn nieuwe hotel gegaan. Dit was midden in het centrum; op een straat vol cafes en restaurants! Een hele goede locatie, maar ik ben er de volgende ochtend uitgecheckt. Beestjes. In mijn bed. Kriebeeeeeel en geen slaap. Ik heb toen een hotel twee deuren verder gevonden, zonder beestjes! Ik ben toen naar de markt gegaan om er goed rond te kijken. Het is absoluut niet eng om hier alleen te reizen, op een ding na. Het verkeer. Saigon is een van de gevaarlijkste steden ter wereld qua verkeer. 3,5 miljoen scooters, geen verkeersregels, nauwelijks stoplichten en als ze er zijn, hoeft niemand zich er aan te houden en ten slotte, om het in de woorden van een Vietnamees te zeggen ‘Zebrapaden zijn een suggestie’. Maar het gaat nog goed met mij, wonder boven wonder! Er zijn wel momenten dat ik 10 minuten aan een kant van de straat sta, wachtend op een opening in het verkeer.. Oh en de rotondes zijn ongelooflijk; normaal rijd je rond een rotonde, hier rijdt iedereen rechtdoor. Het ziet er niet uit.

Op Dinsdag ben ik naar de Cu Chi Tunnels gegaan. Daar hebben we eerst een documentaire bekeken. Ze noemen het een documentaire maar het was echt puur propaganda! ‘The American Animals’ en de ‘Vietnamese Heroes’ enzovoort. Daarna zijn we rond gaan lopen door het complex. De gids heeft twee tunnelingangen laten zien; een die is vergroot zodat de toeristen erin passen, een van oorspronkelijke grootte. Beiden zijn minuscuul. Het oorspronkelijke luik is ongeveer 20 bij 30 cm. Verder was er nog een tentoonstelling van de zelfgemaakte wapens; horror. Ik kan ze niet uitleggen, maar heb foto’s. Na een bezoek aan de schietbaan zijn we naar de echte tunnels gegaan. Veel mensen zijn er niet ingegaan omdat het echt claustrofobisch is. Ik wilde het wel proberen, om toch een mini-idee te krijgen.. Het was pure sport! De gangen zijn ongeveer 1 meter hoog en je moet er dus gehurkt doorheen. Het is donker, heet en ontzettend krap. Echt indrukwekkend en naar, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb!

In de middag heb ik een voetmassage genomen en ’s avonds gegeten met twee Deense meisjes.

Op Woensdag ben ik naar een hotel gegaan waar ze een zwembad hadden. Ik heb de hele dag lekker op hun dakterras gelegen en helemaal niets gedaan! Oh nee, dat is niet waar: ik heb nog een massage gehad.. C’est la vieeee

De volgende dag weer vroeg op voor een ‘city tour’ door Saigon. Ik was alleen met een groep Filipijnen, maar ze waren echt heel erg leuk! We hebben het War Remnants Museum bezocht, zijn naar een Chinese tempel en markt gegaan, hebben het Independence Palace gezien – het ‘huis’ van de president – en toen geeindigd met de Notre Dame en het oude postkantoor.

Vrijdag ben ik naar het vliegveld gegaan, door naar Hanoi! We hadden vrij sterke turbulentie in het begin, het hele vliegtuig was aan het krijsen. Gelukkig was het na 10 minuten over. In Hanoi was ik lekker slaperig en heb ik de taxi naar het verkeerde hotel laten rijden. Omdat hun boekingssyteem niet werkte, hadden zij ook niet door dat ik helemaal geen gast was. Dus ik naar de kamer en verbaasd door hoe mooi het was. Ik moest nog even mijn reservatienummer doorgeven aan de receptie en kreeg toen door dat de naam van mijn boeking niet helemaal overeenkwam met het hotel waar ik op dat moment was haha Dus weer een taxi genomen, nu naar het goede hotel.. Gelukkig was dat ook echt mooi, dus niet al te erg!

Gister ben ik door de stad gelopen en echt compleet verdwaald. Ik weet het, verrassing. Gelukkig had ik een kaartje van het hotel mee – ik leer snel – en dus heb ik het uiteindelijk weer gevonden.

Vandaag had ik een city tour door Hanoi. We zijn naar de Ngoc Son Pagode gegaan, op het Hoan Kiem meer (ik hoor iedereen ‘oooh ja, dat’ zeggen, maar er is niet echt een verhaal achter de pagode..). Daarna zijn we naar het Ho Chi Minh Mausoleum gegaan, maar uiteindelijk niet naar binnen. De rij was 2,5 uur lang.. We zijn doorgegaan naar het Vietnamese Ethnology Museum met tentoonstellingen van alle 54 ethnologische groepen in Vietnam. Buiten zijn de traditionele huizen van de groeperingen nagebouwd, heel leuk! Na de lunch zijn we naar de Literature Temple gegaan, tegelijk ook Quoc Tu Giam: de eerste universiteit in Vietnam. Als afsluiter zijn we naar de One Pillar Pagoda gegaan, gebouwd in 1049 en een van de belangrijkste pagodes van Vietnam.

Morgen vertrek ik voor 2 dagen naar Halong Bay – ik slaap op de boot. De dag dat ik terug kom, heb ik 1 uur in Hanoi en dan vertrek ik weer, nu met de nachttrein naar Sapa. Dit is in Noord-West Vietnam, heuvels vol rijstvelden en vol met ethnische minderheden. Daar ben ik twee dagen en dan weer een nachttrein terug naar Hanoi. Dan heb ik nog 1.5 dag hier in Hanoi en dan is het tijd voor het vliegveld!

Ik denk niet dat ik nog veel meer in mijn laatste week had kunnen proppen.

Lieve allemaal, ik hoop dat de ‘blog’ leuk was. Wat eraan vooraf ging is in ieder geval onvergetelijk.

Voor de laatste keer:

Heeeeeeeel veel liefs,

Nynke

Ps. Ik heb nog een paar nieuwe foto’s in het Bali-album ge-upload